De ‘kom-in-beweging-challenge’

Ja ja, ik weet het. We worden tegenwoordig platgegooid met termen als challenge, uitdaging en alles wat daar ook op lijkt. En daar worden we af en toe (ik net zo goed als jij) best een beetje moe van. Maar… Niet wegklikken nu. Niet doen!

Je bent er nog hè? 😉 YES! Ga je me dan in ieder geval even uit laten schrijven? Zodat ik kan uitleggen wat ik wil doen?

Ben jij voor 200% gelukkig met je huidige werkplek?

Mijn vorige blog ging over de zomertijd AKA komkommertijd voor recruiters. Althans, 4C-Recruitment_profielfotosiets-WITdat dat in ieder geval een veel gehoorde kreet is. En in die vorige blog riep ik jou (of je vriend, vrouw, buurman, nicht, etcetera) op om in beweging te komen. Om geen genoegen te nemen met je huidige werkplek vanwege het vaste contract, opgroeiende kinderen of welke reden je dan ook voor jezelf hebt verzonnen om niet uit je comfort-zone te hoeven stappen. Oh nee wacht, niet geïrriteerd raken nu hè? Dat is natuurlijk niet mijn bedoeling. Ik zeg namelijk niet dat die redenen niet terecht zijn. Het enige wat ik aan je wil vragen of je ook echt voor 200% gelukkig bent met je huidige werkplek. Of dat in ieder geval te onderzoeken.

 

Doorgaan met het lezen van “De ‘kom-in-beweging-challenge’”

Hitteplan

Ik zit in de tuin met laptop, blote voeten en schaduw terwijl ik dit schrijf. En dat is zo ongeveer de omschrijving van mijn werkplek deze week. De school van zoonlief Max kondigde begin deze week een hitteplan aan waarbij werd geadviseerd om de kinderen ’s middags thuis te houden. Toen ik Max maandag thuis zag komen na een hele dag school was ik vastberaden om hem de rest van de week inderdaad ’s middags thuis te houden. Het mannetje was moe van de warmte en wilde alleen maar chillen.

Hoe krijgen we dit logistiek gefikst?

Dat betekent natuurlijk wel dat er werk-technisch een beetje geschakeld moet worden. Wie heeft welke afspraak wanneer en hoe krijgen we dat logistiek gefikst? Gelukkig ben ik behoorlijk flexibel en voor ik het wist had ik zelf ook een tropenrooster; elke ochtend om 6.00 uur beginnen en ’s avonds nog even wat extra uurtjes maken. En mooi meegenomen: kandidaten die om 6.10 uur een bericht van mij in hun inbox hebben reageren zowaar ook nog sneller! 😉

Doorgaan met het lezen van “Hitteplan”

Maandag gaan-dag

Op zondagavond begon het altijd al; stiekem alvast nadenken over de maandag. De enorme to-do-list, dingen die ik écht niet moest vergeten en piekeren over hoe ik het allemaal voor elkaar zou gaan boksen. De nacht van zondag op maandag was zonder uitzondering erg onrustig. Ik werd vaak wakker en was ook dan weer aan het piekeren over de werkweek die zou gaan komen. Waarschijnlijk lees je dit nu en vraag je je af of ik mijn werk wel leuk vond? Ik snap het, als ik het zo lees denk ik hetzelfde. En toch…

Ik vond mijn werk altijd fantastisch!

Niets is minder waar. Ik vond mijn werk altijd fantastisch en gaf 200% (of was het toch 300%…?) van mezelf. En dat was dus nét het probleem. Het continue verantwoordelijkheidsgevoel, altijd bereikbaar moeten zijn (van mezelf welteverstaan) en altijd op de top van mijn kunnen willen presteren. En dat alles in combinatie met een gezin waar ik de lat voor mezelf minstens net zo hoog had gelegd. Ik wilde de beste moeder zijn die mijn kinderen zich konden wensen en voelde me altijd schuldig als ik toch laat thuis was en ze niet zelf in bed kon leggen. Of ze huilend bij de opvang moest achterlaten. Eigenlijk continue in gevecht met mezelf om overal (bij) te kunnen zijn.

Doorgaan met het lezen van “Maandag gaan-dag”

Mars versus Venus

Als recruiter ben ik veel bezig met de drijfveren van mensen. Wat maakt dat mensen bepaalde keuzes (juist niet) maken? Ik ben structureel nieuwsgierig naar waarom mensen doen wat ze doen. En welke rol het hebben van een baan daarin speelt natuurlijk. Wat me de laatste tijd opvalt is dat vooral vrouwen met (jonge) kinderen worstelen met de balans tussen werk en privé. Vaak het gevoel hebben dat als ze op de ene plek zijn, ze eigenlijk de andere plek te kort doen. En hoe grappig is het dat de mannen van dezelfde leeftijd die ik spreek dat gevoel helemaal niet, of in ieder geval veel minder hebben. Is dat dan dat aloude biologische verschil tussen mannen en vrouwen? Dat nog steeds hardnekkig de kop op blijft steken, ongeacht de moderne tijd waarin mannen en vrouwen dezelfde kansen krijgen?

Doorgaan met het lezen van “Mars versus Venus”

Beroepsdeformatie

Of ik nou op een verjaardag zit, of aan het sporten ben. Of uit eten. Bij bekende mensen of juist volslagen vreemden. Het gebeurt me altijd. Ik kan het gewoonweg niet laten om vraag te stellen: “wat doe jij voor werk?

Aan wie ik het ook vraag, er komt altijd een gesprek uit voort. Meestal leuk, soms ook iets minder want tja, niet iedereen zit lekker op z’n plekje. En nee, ik kan het ook niet laten bij de vraag wat je doet. Ik wil dan natuurlijk ook weten waarom. En hoe kom je daar terecht? Want uhm… Wat voor opleiding of studie heb je dan eigenlijk precies gedaan?

En ja hoor, manlief weet inmiddels wat het vervolg is. Ik zie hem dan met zijn ogen rollen en nog maar een biertje bestellen. Want hij weet ook… Nu komt vraag die elke rasechte, doorgewinterde, altijd-aan-het-werk recruiter stelt: “en zit je op je plek of…?

Schermafbeelding 2018-08-17 om 17.44.55

Hoe vervelend het soms is voor mijn omgeving, ik word er in ieder geval mega blij van. Het levert me altijd geweldige gesprekken op en stiekem vind ik het heel erg leuk om mensen soms een duwtje in de rug te geven richting hun droombaan. Want dat is wat er ook vaak gebeurt in dit soort gesprekken; je komt achter mensen hun drijfveren, dromen en hoort zelfs wat ze spannend vinden. Hoe gaaf is dat?

En dat maakt het beroep recruiter zo mooi. Of je nou aan het werk bent of niet, de passie om de juiste kandidaat op de juiste werkplek te krijgen voel je altijd. Ook als je op een verjaardag zit. Of aan het sporten bent. Of uit eten bent. Bij bekende mensen en bij volslagen vreemden. En ik zou niets liever willen dan dat. En die rollende ogen van manlief? Die neem ik dan gewoon voor lief! 😉

Moment van bezinning

Zo. Nog maar net weer aan het werk na een ieniemini trip, hoor ik van iemand dat september de drukste maand is in de wereld van werving & selectie. Waarom? Omdat mensen tijdens hun vakantie de tijd nemen voor een moment van bezinning. Krijg ik nog (voldoende) energie van mijn werk? Heb ik nog (voldoende) uitdaging? Is dit wel de richting waar die ik op wil(de)? En dan komt dus hét moment dat mensen om zich heen gaan kijken en zich gaan oriënteren op een (vervolg)stap.

Ik herken dit meteen! Ook al ben ik maar 5 dagen weggeweest, toch denk ik in die vijf dagen na over wat ik aan het doen ben, of ik daar nog trots op ben en er de juiste energie van krijg. Met als gevolg dat ik met nieuwe inzichten aan de slag ga en hernieuwde energie krijg van dat waar ik mee bezig ben.

Maar er was nog een reden voor een moment van bezinning; op 1 juli aanstaande bestaat 4C Recruitment Marketing een jaar. Een jaar! Een jaar waarin ik supergave opdrachten heb mogen doen bij minstens zo gave opdrachtgevers. Een jaar waarin ik mezelf enorm heb leren kennen. Waarin wel het een en ander aan tranen is gevloeid, maar waarin ik nog veel meer heb gelachen met al die nieuwe mensen die ik heb leren kennen. Een jaar waarin ik dingen heb gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou doen. Een jaar bommetje vol trots op al die (soms kleine mini-)stapjes die ik heb gezet. Maar… Het was vooral een jaar waarin ik heb ontdekt waar mijn passie ligt, waar ik elke dag met een dubbele flikflak voor uit mijn bed wil komen. Yes, it’s true: the future is exciting!

IMG_0792

 

Fotodagboek: iets met balans…

Wat vliegt de tijd! Zaten we voor mijn gevoel een paar weken geleden nog lekker buiten in het herfstzonnetje, is het nu ineens bijna kerst! De afgelopen weken stonden in het teken van balans. Héél veel werken, maar ook héél hard genieten van de qualitytime met de kids en Tom. Kijk je mee?

IMG_2607
Geweldige gesprekspartner: luistert vooral goed!

Doorgaan met het lezen van “Fotodagboek: iets met balans…”

De vacaturetekst is wél belangrijk!

In een wereld waarin bijna iedereen online solliciteert, organisaties checkt via hun Social Media kanalen en netwerkt via LinkedIn lijkt de vacaturetekst niet meer zo belangrijk. En dat terwijl ik denk dat de vacaturetekst juist volop kansen biedt!

Voor mij is een vacaturetekst de basis van een werving. Iets waar je echt even goed voor moet gaan zitten om de hele (yes it’s true…) werving succesvol te laten zijn. In dit blog geef ik je 3 redenen waarom je écht tijd en energie in je vacaturetekst zou moeten steken. Lees je mee?

#1 Dé kans om de juiste doelgroep aan te spreken!

Wat wil je bereiken met je vacaturetekst? Dat precies de juiste kandidaten zich aangesproken voelen en solliciteren. Zodat je als recruiter tijd en energie kunt steken in de kandidaten vol potentie voor jouw openstaande functie! Maar wie zijn dat eigenlijk? En wat zijn de drijfveren van jouw ideale kandidaat? Wat vindt hij belangrijk in een functie? Ga op onderzoek uit en zorg dat je antwoord krijgt op deze vragen voordat je start met het schrijven van je tekst!

Schermafbeelding 2017-11-28 om 13.11.55

Doorgaan met het lezen van “De vacaturetekst is wél belangrijk!”

Fotodagboek: new adventures!

Soms voelen dingen vanaf het eerste moment al goed. Zo ging ik in gesprek met een vrijwilligersmanager van het Rode Kruis en hadden we meteen een klik! En hoppa; sinds vorige week ben ik gestart als Recruitment Consultant bij het Rode Kruis. Een gave opdracht met veel uitdaging waar ik meteen als een malle aan begonnen ben. En verder… Ontvoerd door mijn lief naar het Amsterdam Wine Festival (hemels voor een wijnliefhebber als ik), geborreld met oud-collega’s van Tempo-Team en zelfs gesport! Kijk je mee naar mijn afgelopen weken in foto’s?

IMG_2169
Yes! Akkoord op de offerte! Max en nichtjes gaan meteen in stijl! 😉

Doorgaan met het lezen van “Fotodagboek: new adventures!”

Creatief CV: yay or nay?

Persoonlijk word ik er wel blij van; een creatief CV. Want zeg nou zelf… Hoe leuk is het om een (met bullets uitgesorteerde) opsomming van werkervaring en opleidingen door te lezen? Een creatief CV (en dat kan al met bijvoorbeeld een andere indeling of het gebruik maken van afbeeldingen) zegt volgens mij iets over de persoonlijkheid van de kandidaat. Er is uitgebreid aandacht aan besteed en nagedacht over hoe iemand er écht uitspringt bij een sollicitatie.

In dit artikel van Werf& las ik hoe Morris een ware 3D-versie van zichzelf  als playmobil-poppetje ontwierp en dat naar potentiële werkgevers stuurde als CV. Dat zette me aan het denken…

Schermafbeelding 2017-10-06 om 16.15.02

Origineel? Absoluut! Opvallend? Ook dat! Toch vraag ik me af of recruiters en potentiële werkgevers gelukkig zouden worden als het ‘traditionele’ CV de prullenbak in gaat en alle sollicitanten massaal creatieve CV’s gaan sturen. Hoe kijk jij als recruitment professional daar tegenaan? Lees je liever een traditioneel CV of juist een creatief CV? En waarom?

Feestweken

Yes! Ik ben helemaal LOS als onderneemster! Een interim opdracht bij Syngroup waar ik me helemaal in vast kan bijten; het neerzetten van een (nog) sterk(er) werkgeversmerk! Hoe gaaf is het om online, werknemers en potentieel talent samen te zien komen? Daar gaat mijn recruitment-marketing-hart sneller van kloppen! 😉

En dan de dames (en Arthur) van Florere. Wat een geweldig team om een 2-daagse training aan te mogen geven. Genoten van elke minuut!

Tja, en als dan Max ook nog 3 wordt is het feest écht compleet!

Kortom: feestweken! Kijk je mee?

Hello goodbye!

Mijn aller, aller, aller, allereerste blog op mijn eigen website! Het voelt als een mijlpaal en dat is het ook. Zes jaar geleden kwam ik als broekie binnen bij Tempo-Team, met mijn HRM diploma nog niet eens op zak. Na zes hele gave jaren (met een klein uitstapje naar de Randstad Groep) ben ik sinds 1 juli ineens ondernemer en eigenaar van 4C Recruitment Marketing. Een avontuur waar ik mega veel zin in heb!

IMG_1093